Wat heb ik toch te doen met John Ewbank en het Nationaal Comité Inhuldiging. 'Hun' Koningslied is tot op de grond toe afgebrand. Natuurlijk was het geen makkelijke meezinger, natuurlijk kraakte de tekst hier en daar, maar is er ooit nationale verontwaardiging ontstaan over een liedtekst van Blöf?
Vroeger vond ik alles leuker. Zeker Facebook. [Marcel vindt Ditzo leuk.] Komt dat door Facebook zelf? [Marcel vindt Colgate leuk.] Nee, was het maar zo. [Marcel vindt Beter Bed leuk.] Het zijn mijn eigen vrienden en kennissen die [Marcel vindt De Bijenkorf leuk] met een druk op de knop mijn leesplezier vergallen. [Marcel vindt Albert Heijn leuk] Want voor de minste of geringste kans op een reis of prijs [Marcel vindt Belcompany leuk] drukken ze op de leukknop.
Sjakie en de chocoladefabriek (1964) is misschien wel dé klassieker op het gebied van kinderboeken (en ook voor grote kinderen). Maar een 'golden ticket' verstoppen in een chocoladereep, dat is natuurlijk nog steeds een recept voor succes! Nu speelt Nestlé voor moderne Willy Wonka door in Groot-Brittannië in zes KitKat-repen een GPS-zender te plaatsen.
Op een maandag kwam het klantverzoek binnen. Of ik ook teksten op B1-niveau schrijf. Huh, B1? Heb ik iets gemist? Ik loop toch niet achter? Een speurtocht op het internet stelde mij gerust. Want: wie het tekstschrijfvak verstaat, schrijft al snel op B1-niveau.
Van A1 tot en met C2
Eerst even wat achtergrond. De taalniveaus komen uit de Europese koker. A1 staat voor het laagste niveau, C2 voor het hoogste. Met taal op B1-niveau kan zo’n 95% van de bevolking overweg, wordt er gezegd. Mij lijkt dat veel – denk alleen al aan de ongeletterden – maar goed, zo’n argument werkt blijkbaar wel. Want bij overheden en bij organisaties die hun maatschappelijke verantwoordelijkheid nauw nemen, wordt nu standaard geroepen: “Deze tekst moet wel B1 zijn!”
Over lelijke QR-codes en extra lagen
Toen de QR-code een tijd terug zijn intrede deed, was mijn eerste gedachte: jak! Hoewel zeer functioneel, ervoer ik het ding als een geblokte doorn in mijn oog. Praktisch, efficiënt, maar vooral lelijk. Die jak!-gedachte is niet weggegaan. De QR-code binnenkort wel, hoop ik, want nu is er Layar...
Met een ploffende zucht valt de briefing op mijn bureau. "Moet ik dat allemaal lezen?", vraag ik met grote ogen bij het zien van die stapel papier. Wollige tekst en droge cijfers, dat lust ik niet. Ik heb liever veel beeld met iets minder tekst en cijfers.
“En als ik weer op de wereld kom, word ik weer bakker”, zegt Wim Hartog in het portret dat Volkswagen van de 88-jarige oud-eigenaar van bakkerij Hartog maakte.
Voor diegene die niet bekend is met de faam van Hartog in Amsterdam, ga ik even op de vertellersstoel zitten: ‘Toen ik net in Amsterdam kwam, was één van de eerste dingen die ik hoorde, nadat ik verteld had waar in Amsterdam ik woonde: “O, dat is vlakbij Hartog...” Er werd me meermaals op het hart gedrukt dat daar toch echt het lekkerste brood van Amsterdam – zo niet van Nederland – werd gebakken. Ik was een bofkont, omdat ik zo dicht bij de beste bakker van Amsterdam – zo niet van Nederland – woonde.
Hoe stoer is het om in Friesland te wonen? Niet stoer genoeg klaarblijkelijk. RTL’s nieuwste politieserie helpt het provincie-imago op te poetsen. En de overheid betaalt mee.
Waar voorheen een personeelsblad gemaakt werd met als doel werknemers te binden, te informeren en goodwill te kweken bij de achterban, draait het nu om heel andere communicatiedoelstellingen. Zo werd mij als jurylid duidelijk bij de beoordeling van de ingezonden interne media voor de Grand Prix Customer Media 2011.
Beste spatie,
Hoe onmisbaar je ook voor me bent, zou je je niet wat bescheidener kunnen opstellen? Je duikt me iets te vaak op op plekken waar je helemaal niet hoort. Met zo’n gigantische egoruimte op het toetsenbord ben je natuurlijk ongekend populair, maar geloof me, minder is meer.
